4.Emmerskoplysie

Liewe leser, hierdie hoofstuk vorm deel van ‘n bloguitdaging waarin die Goue Vroue van Rebusfontein uitgedaag word om ‘n vervolgverhaal te skryf waarin ons items op mekaar se emmerskoplysies uitleef. Soos gewoonlik, is een of meer van die res van ons karakters in die vervolgverhaal. Elke hoofstuk word afgesluit met ‘n emmerskoplysie en ‘n spesifieke vrou word uitgedaag om die verhaal verder te vertel …

Jy kan dus ten minste 13 hoofstukke verwag. Die res van die verhale kan hier gelees word, onthou om gereeld terug te kom om nuwes te lees. Dit is ‘n werk in wording …

https://fresh.inlinkz.com/p/901334e664234152a8107aad817a73bb.

********************************************

En dan, gesels asseblief saam. Het jy ‘n emmerskoplysie? Wanneer het jy begin? En wat is afgemerk en nog nie … Ek sien uit om te lees.

Om terug te kom by die begin…daar is niks eenvoudig aan die plein op Rebusfontein nie. Vrede en rustigheid ja, maar nie eenvoud as dit kom by emmerskoplysies nie!

Christa het ‘n potensiële voorgeskrewe werk geresenseer – soos nét hierdie doktor in Opvoedkunde kan! Dis daar waar die emmerskoplysie posgevat het, onder bespreking gekom het op ons rustige plein en ‘n magdom reaksies, wensdenkery, verbeeldingsvlugte, werklike gedeelde ervarings en natuurlik nuwe ingewikkelde emmerskoplysies ontstaan het.

So was Christa intussen saam met Woordnoot in Cappadocia in Turkye mrt ‘n uitsig op antieke grotwonings.  Woordnoot was saam met Appeltjie op ‘n baie ontstuimige Oranjerivier en nou is dit uiteindelik Aalsie se beurt om haar emmerskoplysie op te stel.

Soos Aalsie reeds in Christa se eerste hoofstuk gesê het, dié keer wat sy vir Trommeltjies in die rede geval het,
1. “Nommer een op my lysie is om Kinderklere te ontwerp”.
2. Musiek met lirieke te komponeer.
3. Solo te kan sing voor ‘n gehoor.
4. Italië te besoek.
5. ‘n Kinderboek te skryf.

Maar nou gaan ek eers Appeltjie se uitdaging aanvaar en saam met haar onder ‘n waterval staan.  Ons besluit om die Goue Vroue se Silwer Blits te kry en om vir Christa, Woordnoot, Sonnél, Positief, Una, Virgo-C en tannie Frannie ook op te laai.

Almal klim gewillig in ons nuutste vervoermiddel wat soos ‘n skitterende silwer koordlose muis deur die lug laat wiel Simonstad toe.

Aalsie is aan die stuur en verseker die passasiers dat die jaagtog die moeite werd is.

Sy bring die voertuig se spoed geleidelik af sodat die Goue Vroue eers die seiljagte in die hart van Simonstad kan sien en dan vir ‘n vlugtige blik oor die militêre hawe waar duikbote, frigatte, aanvalsvaartuie, namakuras en heelwat uniformmanne in aksie agter hoë mure en imposante sekuriteitshekke hulle dagtake verrig.

Dis verstommend watter goeie uitsig jy vanuit Runciman rylaan oppad na Admiraalswaterval oor die hawe het.

Die teerpad klim styl teen die hange van Simonstad uit.  Die groot witgeverfde Vloothuise met die swart spitsdakke raak yler hoe hoër die Silwer Blits (Muis) vorder oppad waterval toe.

En dan die uithangbordjie regs.  Onopvallend, verweer en allesbehalwe ‘n uitnodiging vir toeriste, besoekers en selfs vir plaaslike inwoners.  As jy nie wéét daarvan nie, sal dié wat weet jou nie sommer vertel nie. Dis ‘n unieke besoekpunt…en word met absolute diskresie aan ‘n paar bevoorregte natuurliefhebbers bekend gestel.  Die Goue Vroue is lief vir die natuur en Aalsie stel hulle met absolute vrymoedigheid aan dié versteekte waterval bekend!

Almal het vooraf geweet daar wag ‘n stywe stuk klim, klouter en stap vir hulle voor.  Hulle is gereed en gerat.

Daar is parkeerspasie net voor die voetpaadjie begin. Alles wat onnodig is om rond te dra bly in die voertuig.  Die klim begin.

Aalsie neem die voortou met Appeltjie kort op haar hakke. Pasop die klip, pasop klip, pasop, klip…so raak die boodskap al hoe meer kripties oorgedra.  Soveel so dat al wat Una hoor is ‘op’!

Die asem raak minder maar die opwinding neem toe – veral as Seegogga haar hande oor haar twee ore skulp en uitroep, “Ek hoor die waterval!”

Nou kan niks die Goue Vroue meer terughou nie.

Dit was nog ‘n goeie vyftien minute se klim toe sien hulle die waterval.  Dis ‘n baie glibberige en loodreg oppaadjie as Appeltjie onder die waterval wil gaan staan. Appeltjie klouter nou hande-viervoet oor die mosbegroeide nat rotslae met Aalsie en Toortsie kort op haar hakke.

En toe, EUREKA! Hulle staan rég onder die Admiraal se waterval onder luide toejuiging van die res van die Goue Vroue!

Seegogga, omdat jy heel eerste die waterval gehoor het vra ek jou om ons te vertel wat is op jou emmerlysie asseblief.

Spring!

Veertien vloere is hoog.  Dis ‘n wolkekrabber vol koshuisstudente. Jong, emosionele wesens.  Vatbaar vir suggestie, maar paniekerig as die situasie buite beheer raak.

Vir die doel van hierdie uitdaging word elke Goue Vrou uitgedaag om ‘n ware verhaal te vertel waarin sy waaghalsig, roekeloos, dapper, onverskillig, vreesloos, uitdagend, mal, koel, riskant, gevaarlik of heldhaftig was. Met een groot verskil.

Soos gewoonlik is die res van ons karakters in elkeen se ware verhaal.

Die verhale van die Goue Vroue se waaghalsigheid kan hier gelees word https://fresh.inlinkz.com/p/f80d05d5846445598fea67b47c8a6182.

Dit was Vrydagaand. Die vloere was relatief leeg.  Meeste studente was al weg vir die Julie vakansie, maar die handjievol kunsstudente moes nog die Woensdag ‘n laaste vraestel skryf.

Woordnoot het by verre die beste talent gehad.  Sy was ‘n liriese digter en het die unieke gawe ontvang om haar gedigte met skilderwerk te kombineer.  Petite, soos die fyn skilderwerk en natuurlik die fyn aanvoeling vir taal, was sy uitgelewer aan die brassery van die res van die studente op vloer 13A en haar eie fynbesnaardheid. (Daar is nie ‘n beter woord as ‘brassery’ om dié Vrydagaand se gefuif te beskryf nie.)

  Die koshuiskamers was té klein vir kuier, maar op elke vloer was daar ‘n sitkamer. Dit was ruim en die een sy van die vertrek was ‘n kombinasie van getinte vensters en glasdeure wat uitgeloop het op ‘n smal stoep met ‘n gevaarlik-lae muurtjie.

Virgo-C het die voorbeeld gestel.  Die ander wou nie direk uit die wynbottel drink nie.  Nie dat dit ‘n probleem was nie.  Sy het rooiwyn in elke langsteelglas geskink en toe die bottel teen haar mond gedruk en gesluk.

Una het nog probeer keer want haar aanstaande familienaam was op die spel, maar Aalsie, Scrapy-2, Seegogga en Appeltjie het haar aangepor om die bottel leeg te maak.

Positief was verontwaardig oor die swak styl en Frannie het eenvoudig uitgestap.

Wat Woordnoot nie besef het nie, is dat Trommeltjies ongemerk nóg ‘n bottel rooiwyn geknak het en weer al die glase opgevul het.  Christa kon maar net haar kop skud.

Woordnoot het aanvanklik vreeslik aan die lag gegaan maar toe woordloos verdwyn.  Dit het lank gevat voordat die res agter gekom het dat sy nie meer in die sitkamer is nie.

Toortsie was op die punt om die Frangelico ook oop te draai toe sy besef daar huil iemand op die stoep. Dit was Woordnoot wat droewig gesnik het en op die punt was om bo-op die stoepmuurtjie te klim.

Dis hier waar Frannie ‘n sleutelrol gespeel het. Sonéll het haar gaan roep. Nugter weet hoe, maar iemand moes Woordnoot tot inkeer bring.

Vanaand sal daardie iemand Frannie moet wees.  Sy is die HK (huiskomitee)-lid van vloer 13.

Oppad sitkamer toe het Sonéll due HK-lid vertel van Woordnoot en die stoepmuur.  Frannie kén nie so iets nie. Dis totaal buite haar ervaringswêreld, maar die onus rus vanaand op haar twee smal skouertjies om die krisis te ontlont. Frannie het, ondanks haar Kuns, ook Sielkunde III want sy wil Spesiale Onderwys gaan gee, maar nie een van haar gevallestudies het hiervoor voorsiening gemaak nie. Sy sal haar instink moet volg. Haar laat lei deur die situasie.

Intussen het Woordnoot op die stoepmuur geklim! Almal snak na hulle asems maar Woordnoot het nou tweede asem en as ek nie van beter geweet het nie het ek gedink sy het dronkverdriet, vertel Toortsie agterna.

Dis laat en almal sit meegesleur na Frannie se mooipraat en luister maar Woordnoot sny heeltemal uit.  Sy hoor niks en voel niks en dreig in ‘n huilstemmetjie dat sy wil spring.

Frannie sê later uit pure radeloosheid, “As jy wil spring, spring en kry klaar. Ek is vaak. Ek wil gaan slaap.”

Gelukkig hoor Woordnoot niks en neem sy niks in nie behalwe Frannie se ergerlikheid. Sy klim gedwee terug op die stoep, in die arms van ‘n groep witgeskrikte aspirant-Goue Vroue.

In retrospeksie het Frannie besef dat dit ‘n katastrofe sou wees as Woordnoot werklik van die 13de vloer afgespring het.

Kan sy haar insig die eer gee vir haar suksesvolle skoktegniek die aand of het sy eenvoudig besluit genoeg is genoeg?

Kaskar Avontuur

• “Never try, never know!”

• Just Do It!

• Direction is more important than speed.

• Keep Going, keep growing.

• Explore. Dream. Discover.

• “If it scares you, you should do it!”

• “Adventures are forever!”

• “All you need is less!”

Voeg hierby “A little sweetness goes a long way” en ” Take the sweetness home!”, dan het jy die Goue Vroue se leuse (by Huletts geleen).

Vir die doel van hierdie uitdaging word elke Goue Vrou uitgedaag om ‘n ware verhaal te vertel waarin sy waaghalsig, roekeloos, dapper, onverskillig, vreesloos, uitdagend, mal, koen, riskant, gevaarlik of heldhaftig was. Met een groot verskil.

Soos gewoonlik is die res van ons karakters in elkeen se ware verhaal.

Die verhale van die Goue Vroue se waaghalsigheid kan hier gelees word https://fresh.inlinkz.com/p/f80d05d5846445598fea67b47c8a6182.

Seegogga het die span logo ontwerp, Virgo-C het die reëls opgestel, Aalsie  het die sponsor vir die kaskar gekry, Trommeltjies het die kuipe beman, Christa het  gestoot, Tannie Frannie was eerste drywer en Positief was tweede drywer en Toortsie was die veelsydige reserwe.  Sy kon instaan as tweede stoter, derde drywer en in die kuipe. (Scrapy was byderhand met watte,dettol en pleisters…net ingeval iemand ‘n skrapie opdoen.)

Die Goue Vroue het ingeskryf vir die plaaslike hoërskool se veteraan kaskarresies!

Die sponsor was Huletts want hulle is die vervaardigers van Goue Stroop.

Die Goue Vroue was niks stroperig nie, maar wel TAAI!

Ons twee ‘runners’ het reeds hulle staal met die Magaliesburgse Bergfietsmonster en die Baviaans Camino bewys. Ons twee (soms drie) stoters het soos ge-oliede aflosatlete elke rondte mekaar vervang en Trommeltjies was ‘n treffer in die kuipe.

Die reëlings het seepglad verloop want Virgo -C was ‘n halfuur lank op die seepkiskar aan die preek oor die moets en moenies.  Sy was goed vertroud met noodhulp maar almal het verkies om nie enige beserings op te doen nie want Scapy, haar assistent, het niks van saggies en teer verstaan nie.

Seegogga se blik goue stroop het geskitter op die rooi T- hempies en die logo, op die T-hemp se maag: “A little sweetness goes a long way” en agter op die rug: ” Take the sweetness home!”, het die volle erns van hierdie goue veterane beklemtoon.

Toe die skoolhoof die fluitjie blaas, trek Christa in ‘n stofwolk weg. Tannie Frannie klou verbete om die tou-stang te beheer, slaag daarin om die eerste rondte bo te bly en kom met ‘n ruk tot stilstand as Toortsie die kar vasvat en vervaart rondtrap totdat Positief die leisels vat en krom trek sodat die tweede rondte in rekordtyd voltooi word.

Christa staan al gereed om oor te vat. Haar voete skop twee rookwarrels op terwyl Tannie Frannie soos ‘n vetgesmeerde kalfie in ‘n kits op Positief se warm sitplek gaan sit om ‘n nóg  vinniger rondte af te handel.


Intussen raak Seegogga en Aalsie histeries. Appeltjie spring verwoed op en af en Trommeltjies gooi al haar gereedskap uit die kuipe want ‘Chariot of Fire’ pyl reguit op ‘Goue Stroop’ af en tref dit teen so ‘n hoë spoed dat die een voorwiel die lug inskiet.

Scrapy hol met haar pleisters en wattebolletjies met Virgo kort op haar hakke.

Tannie Frannie klou genadiglik steeds die stang was en bly op koers terwyl die kaskar op een voorwiel sy derde rondte met groot fanfare voltooi.

Nou spring Trommeltjies en Toortsie bont om die spaarwiel in te skroef terwyl die drywers bladskud en plekke ruil. Appeltjie is so in vervoering dat sy agter die kaskar inspring en met lang hale voortsnel terwyl die onderhoudspan nog besig is om gereedskap op te tel.

So kom dit dat Positief ‘n effe stadiger rondte voltooi want Appeltjie se bene is uiteraard nie so lank soos Toortsie s’n nie.

Toortsie is nou so van die adrenalien dat sý die volgende rondte vat met Tannie Frannie nou meer doelgerig as óóit agter die stuur.  Hierdie rondte kwalifiseer vir die Olimpiese Spele!

Die oorgee vir die laaste rondte loop seepglad en Asterix, ag ek bedoel Christa, sit vir die ander karperde horings aan as sy op ‘n stywe galop heel eerste met Positief by die wenstreep stop. Aalsie se oomblik van triomf het aangebreek.  Sy hardloop vorentoe, hou Christa en Positief se arms in die lug, roep die res van die Goue Vroue bymekaar en stort ‘n hele bottel sjampanje oor die kaskarspannetjie uit.

Virgo tel tot by drie en Toortsie val weereens in met “Een vir Almal! Almal vir Een”.

‘Nobody Mess with Texas’, knip-oog Tannie Frannie en Christa begin spontaan inval met ‘Karlinka!’

Die res van die Goue Vroue meet en pas om in die spanfoto te kom want niemand sal hulle glo as dit net volgens oorlewering vertel word nie.

Woordnoot, dankie, danksy jou selfie is ons almal in die foto. Hier het ons dit nou…swart op wit🤩🤩

O, Mama Mia!

Kyk,as daar nou één ding is wat die Goue Vroue hoendervleis gee, is dit ‘n makietie! Nie ‘n pinkie lig, ragfyn handgeskilderde porselein teesessie nie, maar ‘n behóórlike partytjie met kos en wyn en opskop danse en (verkieslik ook) sang.

Die verhale van die Goue Vroue se waaghalsigheid kan hier gelees word https://fresh.inlinkz.com/p/f80d05d5846445598fea67b47c8a6182.

Dit was ‘n soel somer Vrydagaand toe die Goue Vroue die verslete binnehof van die ou tronk binnestap.

Stringe bont vlaggies het net-net gewikkel van die skraal windjie wat genadiglik dié Februarie aand kom afkoel het.

Die Italiaanse ‘crooner’ het met ‘n paar rustige nommertjies weggeval.  Sy sanguiniese temperament het atmosfeer geskep.  Sy lenige profiel netjies teen die kalksteen afgeëts.  Sy skouers en sy smal heupe het geruisloos beweeg. Hy het Italiaanse liefdeswoortjies in die gewillige mikrofoon gefluister en selfs die wind het swymelend saam met die Goue Vroue geluister.

Viva Italia! Klop elke hart ontstuimig. Hierdie is ‘n riskante aand…ons voel tuis in die nostalgiese ruimte.  Ou TRONK ofte not.

Woordnoot is eerste om skuins agter die kantor te staan. Sy neurie, beweeg haar skouers in daai valletjiesrok en lok die res met sensuele vingers vorentoe.  Nog voordat die koorgedeelte aanbreek staan al die ‘chorus girls’ in goue harmonie daar voor.  Die Goue Vroue steel die kollig.  Die ‘crooner’  bly ten spyte daarvan darem nog die middelpunt.

‘n Vurige Italianer uit die gehoor staan op, pyl reguit op Appeltjie af, maak ‘n grasieuse buiging láág-  reg voor Appeltjie –  en sleep ‘n baie onwillige dansmaat dansvloer toe. Maar dié onwilligheid is gou vergete toe Appeltjie soos ‘n gimnas deur die Romein dán na links, dán na regs en later heeltemal agteróór geknak word!

Natuurlik staan die Goue Vroue  nog bankvas agter die ‘crooner’ (teen hierdie tyd redelik meegevoer) en sing hulle ietwat luidrugtig die koortjies uit. Appeltjie is so meegevoer in die Tango, sy kry skaars kans om haar vir hulle te skaam.

Uiteindelik los die danser vir Appeltjie – darem nie net daar op die baan nie- en lei haar terug koor toe.

Nou giggel die groep ‘giggling Girty’s’ só dat die minnesanger sy humeur verloor en hulle summier terug stuur tafel toe.

Die danser kry tweede asem en maak sy buiging…dié keer voor Sonéll.  Sonéll wil nog beduie dat sy nie met vreemde Italiaanse mans dans nie, maar die man gooi self ‘n paar handgebare en lei haar baan toe.  Ooglopend praat hulle nie dieselfde taal nie.

Maar musiek is ‘mos n universele taal en daar dans die twee ‘n foutlose rondte terwyl die res van fie Goue Vroue hulle met leep oë gade slaan.

Teen dié tyd het die res van die Italianers in die ou tronk se binnehof tot die besef gekom dat Suid-Afrikaanse (Goue) Vroue beslis nie twee linkervoete het nie.  Met die volgende minnesang staan hulle soos een man op, maak galante buigings voor die Goue Vroue en voer hulle weg op ‘n melodieuse reis na Italië.  Wát ‘n ondervinding!

Na ‘n noue ontkoming mik Una en Woordnoot terug mikrofoon toe met die oog op ‘n meesleurende agtergrondduet, maar die ‘crooner’ wys hulle ferm van die hand.

Nou is die vet in die vuur.  Die Goue Vroue staan in ‘n ry teen die kalkmuur, wag vir die kollig en herinner baie aan die uitkenningsparades van weleer.

Seegogga is getatueer, Virgo-C se kop is glad geskeer, Aalsie se beenhare staan soos die stoppels op ‘n tronkvoël se ken, Trommeltjies se twee voortande is uit na die Baviaanse struikeling, Christa het ‘n Wit Kopdoek en dié ‘gang’ se tjaps op haar linker voorarm, Tannie Frannie lyk soos ‘n Ninja Seeskilpad met haar geknoopte lappe en Positief se potlood sit nog steeds agter die oor!

Dis Toortsie wat egter die kil stilte verbreek met “Een vir almal en almal vir een!”

En daar trek die ‘chorus girls’ weg met Mama Mia! Mama Mia! en die ou tronk sal NÓÓÍT weer dieselfde wees nie!

LETRA:Op eie Risiko

Die verhale van die Goue Vroue se waaghalsigheid kan hier gelees word https://fresh.inlinkz.com/p/f80d05d5846445598fea67b47c8a6182.

Die hele GOUE Divisie het so pas die militêr aangepaste klimraam, oftewel die LETRA-baan, oorleef.

Almal het natuurlik eers die term ge-Google!

The military/Army obstacle course is used (mostly in recruit training) as a way to familiarize recruits with the kind of tactical movement they will use in combat, as well as for physical training, building teamwork, and evaluating problem solving skills.

Na die voltooiing van die LETRA-baan het die Goue Vroue gereken die Kaap is Hollands en het hulle hierdie nuwe begrip soos volg beskryf:

Op de LETRA-baan ging het er iets gemoedelijker aan toe, al was de uitdaging daar niet kleiner. Met een beperkt aantal middelen moest de gehele groep over een hindernis zien te komen. De hoogte van de tweede hindernis zorgde daarbij voor een extra prikkel. 

Nou vir daardie ‘extra prikkel’…

Vaal van die droë modder (meeste vietse vroutjies het ‘n val op die LETRA-baan gehad), natgesweet en lam van die  ambivalensie van emosies giggel/grom die intellektuele aspirant-offisiere (in hierdie geval Adelborste) oppad na die volgende uitdaging.

Die klompie vietse vroutjies is nie meer skoolkinders nie. Hulle is slaggereed om hulle spesialiskundigheid in die Suid-Afrikaanse Vloot aan te wend, of dit nou in ‘n syfer-, skakel-, personeel-, logistieke-, gesondheids-, opleidings-, bevels-, of gevegshoedanigheid is, hulle is ‘n groep handuitgesoekte vroue wat baie skerp is BEHALWE as dit kom by TOUE!

Julle ken daardie winkelhaak wat inbrekers op hoë dakke anker sodat hulle kan oor klim? (By gebrek aan ‘n foto van ‘n drie-tand haak die ankerfoto’tjie).

“Wie volunteer?”, bulder die instrukteur. Hy kyk direk na Scapy-do, maar dié ignoreer hom.

“Nie ek nie”, kreun Trommeltjies,” ek het so ‘n vae vermoede my Baviaans-voet is weer geswik.”

“Dis so maklik soos fietsry”, paai ‘n ‘medic’ terwyl hy ongemerk die draagbaar vasklem.

“Ek ken motorfiets ry,maar van ‘n fiets val ek tjoef tjaf af,” skerts Una.

” Ek glo dit nie, sê Virgo C. Jy het dan Magaliesburgse Monster klaargekry.”
“Wat? Het julle gesien hoe Una gelyk het by die wenstreep?! Nee,Una. Ek sou ook katvoet wees as ek jy was.  Ek is klaar met die dinge van ‘n kind.”

“Ek sal laaste gaan, want ek het nog ‘n broodjie in die oond”, toets Frannie die vroue se korttermyngeheue.

“Dis nie nou die tyd vir mooi broodjies bak nie, Frannie.  Ek is seker jy kan jou knie(e) anders inspan. Ek moet eers asem skep. Ek dink daardie ‘long drop’ van die LETRA-baan se dwarsbalk af het my wind-uit gelos.” (Toortsie syg geleidelik in die lang gras neer en haal ritmies asem – soos sy tydens haar twee stelle geboorteklasse geleer het.)

“Gggggg”, giggel Sonéll.  Sy bring hopeloos te veel tyd tussen laerskoolkindertjies deur.

Appeltjie is die enigste een wat die grap vang en giggel blosend saam.

Christa wéét sy sal die mas op kom maar besluit dis Aalsie se beurt om te volunteer.

Dit is Aalsie se beurt om haar riskante waaghalsigheid met veerkragtigheid en aansporingstegnieke te kombineer totdat de laaste Goue Vrou die tou vasvat, voortklim ( in enkele gevalle voortbéúr) sodat elke struikelblok oorkom word.

Aalsie volunteer nie maklik vir enigiets nie, maar al die ander se oë is smekend op haar gerig.  Hulle sal die dak wat hulle moet óór aanpak, maar nié sonder ‘n ankertou nie.

Aalsie ken toue en knope en klouter en klim. Sy weet sy kan want, alhoewel sy nie sterk is op ballet nie, is sy van nature ‘n soepel kragapie en ‘double jointed’ daarby.

Seegogga gee die growwe tou met die drie-tand haak behendig vir Aalsie aan.  Aalsie knyp die haak met mening onder die arm vas en klouter soos ‘n gekamoefleerde nagapie die hoë dak uit, anker die hsak met twee tand duskant en een tand oorkant die middelrif van die dak en klouter hande-viervoet verder totdat sy reg langs die haak gaan sit.

Nou begin die harde werk.

Die eerste paar vroue is gou oor, Positief heel voor, maar hemeltjie tog, die stomme Trommeltjies! Elke tweede tree is ‘n foltering.  Wat nog van KLIM?

Toortsie se wind is nog nie heeltemal terug nie.  Sy het mos ‘n lang asem.  Sy wag gelukkig tot heel laaste, so sy stoot (denkbeeldig) en ek trek (denkbeeldig) tot Trommeltjies bleek om die kiewe met ope arms deur die Goue Vroue op moeder aarde kennis maak.

Nou vir Toortsie.  Sy het net drie diep asemteue gegee en toe wip sy soos in haar hoogspringdae bo-op die dak, vleg haar lang vingers om die rowwe tou en sit binne ‘n oogwink langs Aalsie bo-op die dak.

Nou is dit ‘n kwessie van goeie maniere. 

“Gaan jy eerste.”

“Nee, gaan jý eerste!”

Uiteindelik is dit Toortsie wat eerste afspring en terwyl Aalsie die drie-tand haak losmaak, styg ‘n dawerende applous van benede op dak toe.

” Kom nou, Aalsie, jy kán!”

Onbeskryflik mooi was die oomblik vir Aalsie toe sy haar voete stewig tussen die Adelborsies neersit.

Ons het dit reggekry!  Ons het dit oorleef!

So is ‘n nuwe dimensie van wedersydse bewondering en vertroue tussen die Goue Vroue gebore.

“Ons sal nog ‘n lang pad kan saamstap”, beaam Aalsie se gedagtegang hierdie nuwe bewuswording – en dít sluit Frannie in.

Maar waar is Frannie?

NS
Frannie se Vlootkursus was ‘n kortstondigheid.  Sy was die enigste Adelbors in die GOUE Divisie met ‘n goue trouring.  Sy het jou wáárlikwaar  die spreekwoordelike ‘broodjie in die oond’ gehad, flou geraak voordat sy eens aan die tou geraak het en in herinnering aan hierdie Goue ervaring het sy haar “broodjie!” ‘Letra’ gedoop.








Goue Vroue Vonkel

Elke Goue Vrou klink ‘n glasie vonkelwyn op die towereffek van die liefdevolle samesyn. Dis ‘n fees om te lewe en om Kersfees te wees vir mekaar.

Hierdie hoofstuk vorm deel van die GoueVroue se avonture. Ons is die hoofkarakters in ons eie vervolgverhale (natuurlik) en ons fantasiestories is vir ander ondenkbaar, ondoenbaar en  onverklaarbaar. As jy die verhaal wil volg, moet jy op die onderstaande skakel kliek om die hoofstukke te lees. 

Lees die ander bloggers se bydraes by ons InLinkz-skakel https://fresh.inlinkz.com/party/1109950914194acc97921a784266b3ec

Maar eers die tafel! Seegogga het ‘n string seeskulpies reg rondom elke sjampanjeglas gepak.
Aalsie het servette gevou soos haar tannie Elsa Malherbe haar geleer het…delikate kabouterskoentjies langs elke bord.
Appeltjie het bont konfettie oral uitgestrooi.
Sonéll het ‘n goue strik agter elke stoel uitgepof.
Christa het die hele reeks silwer messegoed uitgepak en subtiel verduidelik dat mens van buite af begin en binnetoe werk.(‘n Spesifieke stuk eetgereedskap vir elke unieke dis).
Die blomme het Una uit die tuin gepluk. Elke blom het sy eie storie!
Trommeltjies het troppe versierings uit Bali gebring,spesiaal om by die Kerstema te pas.
Toortsie het vir feestelike,geestelike agtergrondmusiek gesorg en al die lawwigheid het hulle lê gekry.
Positief en Woordnoot het die tafelgebed met beurtsang gelei en toe begin die groot etery.

Die Kerstafel KREUN ‘n genoeglike kreun onder die verbeeldingryke disse. Vir elkeen ‘n handuitgesoekte broodjie à la Tannie Frannie🥐🥖🥨🍞!Dit was die hors d’oeuvre.

Virgo C se petit plat was ‘n vitamienbelaaide fees vir die oog. Op ‘n klein okergeel bordjie het sy vir elkeen in identiese volgorde ‘n eierhouertjie vol romerige Griekse jogurt neergesit met ‘n sirkel vruggies wat wissel van groen na geel na oranje en rooi. Daar was sappige kiwiringetjies met spikkels swart, skuinsgekerfde piesangskywe, mandarynskyfies in gelid en aarbeie,kersies en bloedrooi repies pruime. Genoeg om enige conoisseur se palet te tintel van smaakverskeidenheid.

Scrapy hrt die skaapboud,kalkoen,ham en hoenderpastei en tunatert met glanskersies en kokhoedjies (vir dié met voetjies) versier.

Die bykosse is ‘n fees vir elke oog.

Maar die beste vir laaste is die ‘trifle’ waarin elkeen ‘n aandeel gehad het!
So stap hierdie spannetjie saam die pad deur mekaar se hart.  Ons deel verbeeldingsvlugte maar ook die realiteit en hierdie Kersete met sy bevestiging dat daar min dinge is wat kan kers vashou by KWALITEIT!

Goeie Genade!

https://fresh.inlinkz.com/party/1109950914194acc97921a784266b3ec

Dit is toe Danie,wat nie bekend is vir agressie nie,vir Kersvader aan die boud beetkry wat die Goue Vroue agterkom dat Kersvader NIE Kerfie is nie!

Daar spring ‘n spiraalveer uit die fopvader se boud en nou tol hy in die rondte. Sy vrolike “ho!ho!ho” verander in ‘n waansinnige “ha!ha!ha” en sy eens sagte blou oë brand bloedrooi in diep versonke oogkaste.  Sy bewegings raak al hoe meer rukkerig totdat hy in ‘n bondeltjie vere,moere en skroewe op die vloer inmekaar tuimel.

“Ek het gewéét hier is iewers ‘n skroef los!”, jubel Positief.

“Ja, maar wat nou van ons presente?”,vra Una.


“Daar is hoër prioritreite as dít”,roep Aalsie die verbysterde toeskouers tot besinning”,vra liewer waar is Kerfie!”

“Ja,dit wil ék ook graag weet”,knyp Woordnoot ‘n woord uit.

“Ons sal ‘n deeglike soektog moet doen”,kom dit van Toortsie wat haar soeklig daar en dan inspan en helder kolle lig van hoek tot kant rondswaai.

Trommeltjies trek al die kersklappers oop op soek na nog flitsies.Mens weet nooit nie.

Van rustigheid is daar g’n sprake nie.  Klappers raas en almal staan bont om die troeteldiere tot bedaring te bring.

Uit die verte kry Seppie tweede asem. Hy skud die damwater af en kom met ligte tred aangedraf.  Sy silhoëet slaan ‘n bonkige figuurtjie. Ai,dié Seppie. Hoe nader hy kom, hoe duideliker word dit dat hy iets op sy breë rug dra. Tannie Frannie sit haar verkyker op en verras almal toe ry uitroep,”Kerfie!”

Sowaar,Seppie het ‘n redelike bedremmelde Kerfie met ‘n sopnat geskenksak op sy rug!

“Jippieee!”,skree Una en Trommeltjies,Seegogga en die res en hardloop nader.

Virgo hou die gedoente op die Zoom-skakel dop en Christa lewer lopende kommentaar.
Nou is almal in die prentjie.

‘Kersvader’ was ‘n robot en Danie het hom vasgevang én stelselmatig laat inmekaarstort.

Seppie is die nat held van die oomblik en Kerfie word oorval deur ‘n groep liriese goue vroue.

Die diere rol hulle oë,skud hulle koppe en as jy hulle gedagtes kon lees,was dit,”Ai,die MENSDOM!”


REBUS se Goue Vroue se Kersdag

Deel van Una se Rebusstorielyn…https://wp.me/p7RPjY-6vf

Towergoud en Sprinkelstafies, selektiewe disse en skouspelagtige décor, opruiende speletjies en stapeltjies brood,hierdie Kersfees gaan ons goud en groot.

Die eerste goudstaaf sleep Seegogga met ‘n aak nader…wat ‘n blink gedagte want hier kom Kerfie, ons Kersvader.

Una en Woordnoot staar verstom want 6 elke kom aangestorm.Reguit kerstafel toe waar die glintergoud op die kalkoen glim terwyl die gevleulde troeteldiere senuweeagtig terug in hulle hokke klim.

Maar die bokke kry toe snuf in die neus en maak ‘n u-draai in Sonéll se koers want dié speel bok-bok-staan-styf en nou soek almal na die aantal vingers op hul lyf.

Scrapy hou die spulletjie van ‘n afstand dop en Aalsie krap nou lelik kop.Wanneer gaan sy ooit weer rustige samehorigheid kry? Seker wanneer die perde horings kry?

Appeltjie en Faye,die feetjie,kom tot haar redding.Hulle kan mos plannetjies maak.  ‘n Tannie- Frannie- Panini, Toortsie se Frangelico en Positief se klassieke vioolmusiek van Paganini en daar verander die pandamonium in ‘n nagmaalagtige sanatorium.

Christa ruk gou die Kerstafel reg en daar staan 2020 op sy kop met goue stemme om die ronde tafel. Stille nag en heilig daarby…dis nou totdat Trommeltjie die sjampanjeglase uitdeel en Virgo sjampanjeproppe skiet.

Vergete is die ou pandemie.Nou seëvier ‘n nuwe chemie.

2009:Ou Liefde Roes Nooit

<<On ne jamais oublier son première amour.>>

(Ou liefde roes nooit.)

Saterdagoggende geniet ek “Derrick” se nostalgiese musiekprogram.  Musiek sê baie van mense.  Musiek maak diep herinneringe wakker.

So was daar my nagedagtenis aan Carel…my eerste liefde.

Hy het my die aand in Pretoria se skouligte gevra om sy meisie te wees.  Dit was koud.  25 Julie 1974.  Ons het styf teen mekaar op ’n bankie gaan sit en hy het sy St Christopher van sy nek afgehaal en om my nek vasgemaak.  Die liedjie wat oor die luidsprekers gepeel het, was Captain and Teneel se weergawe van “Stand by Me”.  Ons was in standerd nege.

Die volgende intense herinnering is twee jaar later, ’n Sondagaand, toe ons verhouding tydelik “uit” was en my kamermaat huistoe was (ons was destyds saam op skool).  Sy het my nuwe wit trui aangehad wat ek heel naweek in ons koshuiskamer gesoek het en my ewe vermakerig meegedeel dat Carel haar Johannesburg toe gebring het.  Die hartseer lied “Feelings” het soos vir ’n ewigheid in die agtergrond gespeel.

Caberet

Tiddledee tiddledee dee two ladies!  Hy het die musiek van sy swaer afge-“tape”.  Die musiekblyspel “Caberet” het my heelpad aan die sing gehad.  Dit was my eerste musiek assosiasie met Francois.

Dan was daar die stadium wat ons vir die Kerssangdiens geoefen het.  Charl, ons eersteling, het tjoepstil in sy sagte pienk gingham babadrasak gelê en koer terwyl ons koor geoefen het.  Ek alt en Francois tenoor.  Juffrou van Brakel, ’n musikale oujongnooi, het ons afgerig.  Ons het onder andere die lied oor Kersfeesklokke gesing.

Don’t Break My Heart, My Achy Breaky Heart!

Dit was Piet se lied.  Ons het danslesse geneem net voor die jaareindfunksies sou aanbreek en die prominente ritme van Achy Breaky Heart was ’n wenner.  Daardie jaar het ons nie ’n dans uitgesit nie.

And then I went and Spoil it all by Saying Something Stupid like “I Love You”.

Dit was Danie.  Ou nostalgie.  My rympiesman wat graag met sy groot letters rympies maak vir elke geleentheid.  Hy wat, ten aanskoue van al my kollegas, op sy toeter lê om my aandag te trek omdat die karradio “Something Stupid”…ons lied speel.  En, anders as die Robbie Williams weergawe was dit hierdie keer Nianel en Dozi!

2009:Nat Sement

Photo by Anete Lusina on Pexels.com

                                                      

“Dit lyk my julle hou albei van die reuk van nat sement”, het die bouplanontwerper tergend opgemerk.  Ook nie verbasend nie.  Dit is maklik die tiende aanbouing wat sy hanteer!

Eers was daar die kaggel wat ingebou is en die stoep wat toegebou is.  Wat ‘n reuse verandering.  Dit het beteken gesellige winteraande voor ‘n kaggelvuurtjie en ‘n ekstra vertrek wat op daardie stadium die antieke ovaal eetkamertafeltjie met sy vier uitgekerfde stoele gehuisves het.

Die volgende versoek was  om ‘n hout mezzanine vloer in te sit bo die trap sodat ons ons rekenaar daar kan bewerk.  Hiermee tesame het ons die badkamer laat verander om ‘n  stort ook te akkommodeer.

Daarna is besluit om ‘n paar vertrekke in ‘n woonstel te omskep.  Mure is toegebou en ‘n deur is ingesit, maar die inbou van die toilet het nog nie gerealiseer nie.  (Ook maar gelukkig nie anders was die riooluitleg ‘n struikelblok vir die nuutste plan!)

Van die woonstel verhuurdery het niks gekom nie, want intussen het ek die mal perd opgesaal om met ‘n wewenaar met twee tiener seuns te trou.  Dit het beteken dat die “woonstel” weer van sy binnemure moes afsien om deel te word van die groter huis.  Dit het ook beteken dat ‘n splinternuwe en suite slaapkamer aangebou moes word sodat die bruidspaar slaapplpek sal hê!

Nadat van die toilet onder die trap ‘n deurgang na die voorste bedding gemaak is, is ‘n slaapkamer met twee dubbeldeure en houthortjies na buite aangebou.  Asof dit nie genoeg is nie, is die onderste gedeelte van die bestaande lang kombuis afgekamp om ‘n halwe badkamer, kompleet met toilet, wasbak en stort te vorm.  Die bruidspaar kon nou deur ‘n aantrekkamer na hulle nuwe badkamer beweeg, deur die verbindingsgangetjie onder die trap na die hoofhuis gaan en der die dubbeldeure aan die vooraansig van die huis, na buite beweeg.  ‘n Hele evolusie!

Die kleinste kamertjie het ook ‘n metamorfose ondergaan met vensters en deure wat verskuif en ekstra ingebou is.  Iewers in ‘n rak lê die plan om vir die boonste stoep ‘n permanente dak op te sit, maar dit het nog nie gerealiseer nie.

Mettertyd het ‘n verdere praktiese probleempie opgeduik.  Die ovaal eetkamertafeltjie wat met gemak vier mense kon akkommodeer, het maar gekreun met ses en meer.  Ons moes eenvoudig ‘n groter tafel en ‘n groter spasie bewerk vir die groot gesin.  Gevolglik is die bestaande eetkamer met ongeveer een meter na buite uitgebou en haal almal geriefliker asem!

Die volgende praktiese aanbouing was ‘n heuningkamer langs die twee motorhuise.  Op die oog af lyk dit na drie doodgewone motorhuise, maar in werklikheid is die nuutste een ‘n toegeruste heuningkamer met die oorskt kombuiskaste, ‘n wasbak, mikrogolf en vrieskas daarin.  Selfs die vloer is geteël.  Daar word met groot ywer heuning uitgeswaai.

Die nuutste droom is ‘n onderdak swembad vir water aerobic lesse.  Maar waar om die swembad te bou, is die groot vraag.  Die eerste gedagte was in die voortuin.  Toe later onder die sydakkie.  En nou, nadat ons die plan ontvang het, lyk dit tog asof die voortuin die praktiese opsie sal wees!