Oumastorie7


Dis lente! Die drie woelwaters, Ouma se oudste,middelste en kleinste, het handevol veld blommetjies gaan pluk en nou lê dit uitgepak in ‘n krom ry op die groen wolkombersie.  Dit lyk nes veldblommetjies wat op groen gras in plaas van in die weskus se wit sand groei.
Daar is reënblommetjies, poprosies, bokbaaivygies, blou koringblommetjies, trekkertjies, ‘n aalwyn, ‘n wilde blomkool en geeloogsurings.
“Het julle al geeloogsurings geproe?
Aha!Nés ek gedink het! Proe enetjie dan sê julle vir my hoe dit smaak.  Moenie die blommetjie eet nie, eet die groen stingel.
Lekker suur,né.”
Gelukkig hoef die kleingoed nie die wilde blomkool te proe nie. ‘n Mens eet nie wilde plante as jy nie eers by grootmense gehoor het of jy mag nie. Daar is plante wat giftig is vir ‘n mens!

“Kom ons gaan sit nou eers al hierdie blommetjies in water dan kyk ons hoe lyk hulle môre oggend.”

Oumastorie6

Ouma se kleingoed bondel saam onder hulle groen wolkombersie. Die reën raas op die dak en stroom teen die vensterruite af. Dit reën al sewe dae lank en buite op die stoep lê ‘n groot plas water. Ouma vertel van die reënwolke wat skud van die lag vir elke grap wat vertel word. Soms dreun die donderweer en dan lag hulle dat die trane oor hulle wolwange rol. Die reëndruppels is die wolke se trane. Groot wolke se groot trane val ver en versprei wyd in traandruppeltjies wat soos ‘n gieter se water uitval en dán op die dak,dán teen die ruite, dán op die grond val. As hulle eers op die stoep land, maak hulle eers ‘n klein plaskringetjie maar hoe meer druppels in die sirkel dans hoe groter word die waterkring. Wanneer die blou hemel gryswit oortrek is van reënwolke, val daar so baie reën op die aarde dat daar rivierstroompies vorm. Die vissies in die rivier is baie lief vir die vars reëndruppels want as daar baie reën val blaas die vissies meer vars lugborrels en kan hulle lekkerder in die rivierstroom swem. Die damme klap hande as die riviere aangeloop kom want dan het hulle ook meer water en kan die sluise by die damwater oopgetrek word en water deur die sluise vloei en verder versprei tot waar mens en dier en plaaslanderye die water kan opsuig en drink. Vanaand as julle ogies toeval kan julle lekker droom van elke druppeltjie wat op die dakke, teen die ruite, in die tuine, in die waterpoele, in die riviere en in die damme dans en lag en speel en baljaar want water gee lewe.

Oumastorie5

Die kleingoed sleep die groen wolkombersie na Ouma se kamer toe en bondel saam op Ouma se bulsak.
Ouma vra of hulle weet wat die naam van die donskombers is waarop hulle lê.
Julle weet nie? Dis ‘n bulsak.
Die kleingoed kyk Ouma met koeëlronde ogies aan. Ouma kyk die drie paar blink albasters geamuseerd aan en begin vertel.
Eendag was daar ‘n Pappagans,’n Mammagans en drie babagansies.  Hulle het lekker op Boer se plaasdam baljaar.
Het hulle met ‘n bal gespeel,Ouma?
Ouma lag! Nee, baljaar is mý kleintyd woord vir speel.
Elke plukseisoen word die gansdons gepluk, gewas en uitgedroog en in groot stapels gestoor vir die winterbeddegoed.
Bulsakke, donsveerkussings en selfs donspantoffels is met die ganse se donsveertjies opgestop. Dis heerlik sag én lig én lekker snoesig warm.
En die ganse,Ouma,moes hulle doodgaan sodat ons hulle vere kon pluk?
Nee, elke seisoen as hulle vere weer gegroei het kon hulle vere weer ge-oes word. Hoe meer ganse aangeteel het, hoe meer vere kon mens pluk.
Maar Ouma, Sondag se hoender was dan eers doodgemaak voordat sy vere gepluk is.
Dis ‘n storie vir ‘n ander dag. Kom, lê lekker styf teen Ouma op hierdie lekker sagte,warm bulsak vol gansdons en trek julle groen wolkombersie vas sodat julle lekker kan broei.  Dis nie aldag wat Ouma áldrie haar donskuikens onder één kombers kan toemaak nie.

Dit Spreek BOEKDELE

Foto’s meestal verskaf deur Eddie Blight.

“Vandag gaan ek jou alles leer wat jou ma gesê het jy nie mag doen nie. Jy gaan bladsye uit boeke skeur,teken en plak en verf in ou boeke en selfs daarin skryf!” Dit is hoe Marina Blight haar ‘Altered Book’ lesing begin het.

Musiek in die ore vir die generasie wat grootgemaak is met ‘n heilige ontsag vir boeke en wat gebuk gaan onder ‘n oordrewe sosiale gewete.

Die eerste stap van dag een was inderdaad om ‘n derde van die bladsye uit ‘n ou boek te skeur.

Stap twee was om prente van ooreenstemmende kleurskemas uit glanstydskrifte te sny. My tydskrif het begin met ‘n paar wighaksandsale met reuse strikke en ‘n kombinasie van cerise pienk en skeloranje sole. Dan was daar die barok vleuel klavier en helaas, die silhoët van ‘n uitdrukkinglose meisie.

(Trek die foto groter en sien die sandale!)

“Please everybody, the Szëbö ensemble from

Budapest will shortly play.”

She abruptly started dancing, her movements as

impassive as her impression.

(Hierdie aanhaling kom uit die uitgeskeurde bladsy 50 van Otto de Kat se boek.)

Die ander skeppings het elkeen by die ander se persoonlikhede gepas…

Etensbreek in die binnehof was ook ‘n fees vir die oog. Die binnehof was tog te gesellig.

Die derde stap was embossering met ‘n pasta en stensel en stap vier was vir my ‘n openbaring…die lewensgetroue penskets van ‘n meisie bo-oor die gedrukte bladsye van my ou boek!

“Well I never!”

Môre leer ons om, nes die Franse Hugenoot-vlugtelinge*, iets in ‘n nis binne-in die boek te versteek.

*Die Franse Hugenote het ‘n Bybel in ‘n uitgeholde brood uit Frankryk gesmokkel.

Oumastorie4

Oumastorie4
Toe Ouma met die groen wolkombersie in haar arms aangestap kom weet hulle…hier kom nóg ‘n storie!
Die stortkop drup-drup. Aldrie kliengoed is vroegaand deur die stort want hier is net storte in die Struisbaai huis.  Ouma besluit om vanaand te gesels oor die stortkop.
Kan julle die water hoor drup? Dis die stortkop wat huil. Hy huil omdat iemand vergeet het om die stortkraan mooi toe te draai.  Sy ogies is al groen gehuil van al die kere wat mense vergeet het.  Die druppeltjies het van al die gedrup groen kolle op die stortkop agter gelaat.
Julle weet mos die groen aanpaksel sien mens op koper waterpype ook.
Dis waterspatsels wat so maak.
‘n Stortkop wat aanpak is soos ‘n nat neus. Dit raak skurf en later raak jou neusgaatjies toe.  So maak die groen aanpaksel die stortgaatjies ook toe en dan kan mens nie meer lekker stort nie.  As die gaatjies verstop, sit die water in die stortkop vas en hoe moet mens dan was?
Aha,Ouma sien julle verstaan…volgende keer, draai styf toe daai kraan.

2020: Rebooted

Reboot maak die rekenaar se kop skoon (en gradeer verouderde programme op. Dis selfs nodig by die installering van nuwe sagteware). Dis presies wat 2020 vir elke mens regoor die aardbol gedoen het. Ons is geforseer om ons dagboeke en kalenders en reminders te ignoreer want daar was nie ‘n manier dat ons kantoor – en sosiale afsprake kon realiseer nie.

Ons het opnuut die geleentheid gekry om die huislikheid van ons eie ruimtes te geniet, om ons huismense te waardeer, om meer aandag aan dit wat ons eet te gee.

Ons kinders – naby en ver – het in besorgdheid ons gebel en video’s van die kleinkinders aangestuur. Hulle het benadruk dat ons onsself mooi moet oppas! (In die verlede moes ons hulle bel).

Ons het ons besig gehou met ons eie dinge. Ek het kleurvolle babakombersies gebrei en met koeriers op Grabouw en in die Kaap laat aflewer.

Ek het selfs amigurumi Mickey Mouse poppies na George gekoerier met die oog op ‘n geleentheid Oostenryk toe maar dit het weggeraak!

Ons kon kwaliteit aandag aan my bejaarde pa gee. Dié van julle wat Tuesdays with Morrie gesien het,sal hiermee kan identifiseer.

Ons het nuwe tegnologie baasgeraak. Nuwe waagmoed aan die dag gelê om aanlyn- en virtuele vergaderings te hou. Nuwe rekenaar – en selfoonfunksies ontdek en die sukses van kreatiwiteit ervaar.

Ons het geleer lapmaskers maak en bedagsaamheid eerder as wetsgehoorsaamheid gerespekteer deur dit bloot te dra.

Ons het mekaar met inligting op hoogte gehou, fopnuus uitgewys en mekaar se lewens verryk met gedeelde sielsverrykende ervarings (of dit nou kerkdienste of studentekore of Italiaanse kantors op klein balkonnetjies was).

Ons het ons huise in orde gekry en toe begin uitreik na die res van ons gemeenskap…eetgoed en blomme vir mense in ouetehuise, sopkombuise, vermaaklike en opbouende videomateriaal van vergaderings soos dié van die radioklas, skeepswrakmuseum, VLV en Blomskool.

Selfs die borduurklas het mekaar met foto’s geïnspireer.

Maar vir mý was die realisering van my eie bloggemeesaamheid tot dusver die hoogtepunt van 2020.

Oumastorie3

Ouma vertel vandag vir die drie kleingoed onder die groen wolkombersie die storie van die dakwaaier.

Die dakwaaier zieng zieng in die kamer. Die toutjies wip eintlik heen en weer soos die vyf lemme draai. Dis somer in Struisbaai en Ouma vee haar gesig elke nou en dan met ‘n nat waslap af. Dis WARM.

Ouma vertel van die streepskaduwees wat die lemme teen die wil dak gooi. Sy trek een kettintkie om te wys hoe stadig die skaduwees draf. En dan, as sy weer aan dieselfde kettinkie en daar begin die skaduwees mekaar jaag. Hulle hardloop nou dat die lemme sing. Hoe vinniger die lemme daai,hoe vinniger beweeg die skaduwees en…hoe koeler word dit in die vertrek!

Ouma bêre later haar waslap en die drie woelwaters sleep weer die groenkombers wat hulle vroeër afgeskop het nader. Dit wil-wil nou KOUD raak.

2018: Hongaarse Afskeid

Die trein wag ongeduldig op Wene se stasie. Dit is oppad na Hongarye. Daar is ‘n gryskop tannietjie wat moeilik totsiens sê. Sy staan nog op die platform. Haar seun staan eenkant maar twee langbeenseuntjies en drie klein dogtertjies rem aan haar drasak. Ek kan sien haar seun beduie dat sy sal moet inklim anders ry die trein sonder haar. Ek lei af haar bagasie is klaar in haar kompartement want sy het net die groot handsak by haar. Sy praat om die beurt met haar kleinkinders en draai na die treinwa se trappies toe. Daar bly sy ‘n rukkie talm want die kinders raak nou onkeerbaar. Die middelste enetjie het begin huil en nou huil almal op ‘n streep. Die Hongaarse oumatjie beweeg in die trein se gang af en trek die skuifraamvenster moeilik oop. Sy druk haar hoed teen haar bolla vas, hang uit die venster en waai met ‘n groot wit sakdoek terwyl die trein wegtrek. Later is net die wit spikkel sigbaar. Die pa maak sy kinders ferm bymekaar en stap moeisaam weg. Ek kan my net voorstel hoe sit die geboë Hongaarse oumatjie in haar treinwa en snik.

Oumastorie2

Ouma vertel verder…maar eers skuifel die drie kleingoed onder die wolkombersie in.
Vanaand vertel ek julle die storie van die sekelmaan.
Dit was oestyd in die Kaap. Die reën het verdwyn en die graan het kiertsregop, een langs die ander, in reguit rye op Boer se land gestaan.
Daar was nie elektrisiteit nie en die handlangers moes die graan met lang krom sekels afkap.
Dit was baie harde werk en die werkers het ge-oes vroegoggend,as die son sy kop lig, tot saans laat, as die son se kop agter die berg verdwyn.
En toe,een aand, gaan drink die een werker ‘n botteltjie water en toe hy terugkom by sy werksplek is sy sekel skoonveld!
Hy soek orals maar kry nêrens sy sekel nie. Almal help later soek en toe, skielik, roep een van die werkers hard uit,”Daar is dit! Dit hang nou daar bo in die donker hemel…dit lyk nes die maan!”

Die werkers het hulle sekels – almal behalwe die een in die maan- opgetel en gaan slaap.

Julle moet die maan elke aand mooi dophou. Eendag is eendag dan sien julle ook die sekelmaan.

2020: Die Fietsryer


Sy strompel vaak die trap af en dan sien sy dit. Die A4-papier met die groot hart en die woorde, “Elim pad. Het gaan fiets ry. 10 uur terug. ❤”
Sy prop haar pap selfoon by die kombuis in, maak ‘n lekker koppie koffie, gooi kitspap in haar reuse blou koppie en beweeg weer op, kamer toe.
Die nuutste Burger se blokkiesraaisel is maklik. Sy drink langsaam aan haar beker koffie, verorber die pap en dan hoor sy dit…haar selfoon lui!
Sy is té laat vir die oproep. Sien dis hý wat gebel het. Iets is fout. Sy bel vinnig terug.
“Waar is jy? Het  jy ‘n pap wiel? Het jy geval? Het jy seer gekry? Is jy by die hospitaal?!”
Sy hoor ‘n lui glimlag in sy stem.
“Kom laai my op. Ry met die bakkie. Ek is by die polisiestasie.”
Haar hart klop rustiger. Hy het geval,ja, maar dit klink darem nie ernstig nie.Nie hiérdie keer nie.
By die polisiestasie sien sy sy fiets…ongedeerd. Dan sien sy hom, ook relatief ongedeerd.Net ‘n paar bloedspatsels waar sy elmboog teen sy helder geel reënbaadjie skaaf.
Daar sit ‘n vrou by hom en sy vertel breedvoerig wat gebeur het. En dan sê sy,
“Wat my pla is dat hy nie kan onthou hoe hy hier gekom het nie.”
Ek laai hom en sy fiets in die bakkie en ry reguit Ongevalle toe.
Die dokter kan hom eers oor ‘n uur sien. Intussen hou ek hom fyn dop en regop.
Natuurlik dink hy die bohaai is onnodig, maar eers nadat sy dokter hom deeglik ondersoek het kan ek ontspan.
Ons ry na die plek waar die kar hom getref het en tel die reep spons op wat heelagter,heelonder sy fietsryhelmet afgebreek het.
Ek steek ‘n lang preek af oppad huistoe, gooi sy klere in die wasmasjien en hou hom met ‘n wakende oog dop terwyl hy lustig stort.