2009:Langnaweek in die Strand

Langnaweek in die Strand en Nommer 50 Lank

Dit was langnaweek en ons het vir ons plek bespreek by ‘n woonstel in die Strand.  Teen R200 per dag was dit ‘n “bargain”!  Ons het by Mamma-hulle daarvan gehoor.  Dis nie ’n luukse woonstel nie, maar het ’n toesluit garage en is baie veilig.  Parallel met Kusweg.

Die woonstel was met die eerste oogopslag ’n teleurstelling.  Daar was nie sprake van DSTV nie, net die normale drie kanale en die een wou oninteressanter wees as die ander.  Die radio in die kamer was gelukkig op standaard.  Verder was die plek relatief onpersoonlik maar alle basiese behoeftes is vervul.  Daar was selfs ’n tuimeldroër maar ek kan nie onthou dat ek ’n mikrogolfoond gesien het nie!  Die badkamer was opvallend nuut oorgedoen en in die garage was daar ’n voorraad teëls wat voorspel dat die blou linoleum vloerteëls in die kombuis vervang gaan word.  (Die blou kasdeurtjies hopelik ook.)  Die matte in die outydse room en bruin sitkamer en in die blougroen slaapkamer was splinternuut.  Die plekkie was skoon en baie netjies met subtiele instruksies dat dit weer so agter gelaat moet word.  Die grootste voordeel van die woonstel was die feit dat dit so sentraal was.  Ons het uitgepak en dorp toe gemik.

Ons het langs die see begin stap, maar die koel wind het ons terug gejaag kar toe.  Dit was vroeg skemer en met die omdraaislag het ons die res van die sonsondergang misgeloop.  Ons het gaan vrugtesap drink by die Spur.  Die eienaardigste karakters het daar gewerk.  Hiper maer mannetjies met spatsels kleur in hulle moderne kapsels.  Vir kos het ons nie kans gesien nie. 

By ’n straatkafee oppad terug het ons vars melk en beskuit gekoop. Terug by die woonstel het ons geleidelik begin afskakel. 

Vrydagoggend het die tarentale ons wakker geraas.  Die woonstelblok deel ’n grensdraad met die Voortrekker karavaanpark waar daar heelwat bome en ’n groot skropwerf is, maar die tarentale glo die gras anderkant die draad is groener.  Hulle het saamgebondel by die sekuriteitsheining om die woonstelblok.

Ons het koers gekies klerewinkels toe om vir Danie ’n sportbaadjie te soek.  Min het ons geweet wat ’n missie dit sou afgee.  Ons eerste stop was Friedman en Cohen.  Hierdie ou afdelingswinkel was nog altyd die moeite werd.  Behalwe vir kwaliteit mansklere, hou hulle ook vroueklere, linne en breekware aan.  Die lemmetjiegroen linnebaadjie het met die op beweeg van die roltrap dadelik my oog gevang.  Ek was gelukkig genoeg om ’n bypassende swart linnebroek ook te kry.  Danie het nie reggekom nie.  Hulle hou nie sportbaadjies aan nie, maar het ons na Miller’s verwys.  Ons het die winkel gefynkam vir alles wat mooi is en toe die eetplekkie opgesoek.  Daar het ons ’n spotgoedkoop ontbyt geëet en koers gekry Miller’s toe.

Miller’s is ’n gevestigde klerewinkel aan die hoofweg, skuins oorkant Friedman en Cohen.  Hulle het rye sportbaadjies gehad.  Ek het dadelik my hart verloor op die eerste winterbaadjie wat Danie aangepas het, maar dit was ‘n 48 en te knap oor die blaaie.  Die verkoopsassistente het rustig die een baadjie na die ander aangedra totdat ons die ideale grootte, nommer 50, kry.  Vyftig, lank, om presies te wees.  Dit het hulle in ’n vlootblou somerbaadjie gekry, maar Danie het een.  Ons het besluit om by die woonstel aan te trek vir die aand se toneelstuk op Kampsbaai en is Vishoek toe, waar daar ’n Mica winkel is.  Ons het nog die geskenkbewys van die Tuis lesersdag gehad en het R100 gehad om te blaas.  Maar daar was ’n afsnypunt, 30 Oktober, en ons het nie ’n Mica in die Overberg nie.  By die Mica in Sun Valley het ons twee sekuriteitsligte vir die agtertuin en ’n termometer vir die swembad gekoop.  Dit was heelwat meer as R100.

In Vishoek is ons eerste na A.P.Jones.  Baie soortgelyk aan Friedman en Cohen.  Teen hierdie tyd was ons voetwerk gedoen.  Ons kon met die intrapslag vra vir ’n nommer 50, lank.  Die verkoopsman kon nie glo dat Danie so ’n groot baadjie dra nie.  Behalwe vir sy rug, het hy ’n baie breë borskas.  Sy nommers het by 48 gestop.  Ons het nog ’n rukkie tussen die klere vertoef en toe onthou ek dat hulle, soos Friedman en Cohen, ’n lekker eetplekkie op die eerste vloer het en ’n Computicket waar ons die kaartjies vir die toneelstuk en vir die volgende dag se rugby kon afhaal.  Oor die eetplekkie was ek reg, maar Computicket het intussen geskuif na Shoprite Checkers.  Ons kon dit na die ete gaan haal.

Ons het dit gelukkig getref met ’n goed gebalanseerde bord kos, poeding en ’n glas gratis wit wyn.  Wit wyn en ek is nie maats nie, maar die ekstra glas water het die balans herstel.

Van A.P.Jones af is ons Shoprite toe waar ons die kaartjies by Computicket gaan afhaal het.  Ons was nog steeds gedetermineerd om die sportbaadjie te koop.  Ons is gevolglik na die Longbeach Mall waar ons heel eerste by die kelner van A.P.Jones verby loop wat vriendelik wou weet of ons die ete geniet het.  Hy was seker af vir die res van die dag.  My teleurstelling oor die gebrek aan rooi wyn moes sterk deur geslaan het.  As daar nou een eienskap van ’n Indiër is, is dit dat hy graag die gerusstelling wil hê dat sy kliënt gelukkig is.  Dit het ek al agter gekom toe ek destyds twee maal ’n pienk walglik dik melkskommel teruggestuur het juis omdat ek vir ’n dun een gevra het,  Ons kon hom met oortuiging die gemoedsrus gee.  Ons het beslis die ete geniet.

In die Longbeach Mall was daar geen sprake van ’n nommer 50, lank, nie.  Ons het besluit om “Up” te gaan kyk.  ’n Animasie prent wat Leon van Nierop sterk aanbeveel het.  Ons was nie teleurgesteld nie.  By die flieks het Theatre on the Bay met ’n SMS gevra of ons nie voor die vertoning in hulle restaurant wil eet nie.  Die tyd het dit toegelaat en ons is doelgerig oppad Kampsbaai toe.  Dit was lekker naby Vishoek.  Ons was net ’n hanetreetjie van die Chapman’s Peak af en het die roete berglangs Kampsbaai toe aangepak.  Maar die pad was gesluit!  Hulle was besig om aan die pad te werk.  Ons moes Kampsbaai deur die middestad benader en het koers gekies Ou Kaapseweg toe.  Sommer deur die Silwermyn Village.  Daar het ons die GPS weer geaktiveer en is ons sonder moeite Kampsbaai toe.

Dit was half ses die middag en vroeg skemer.  Kampsbaai het langnaweek gehou.   Dit het gewemel in die straatvlak restaurante en die kafeemusiek het ’n mooi geraas gemaak.  Ons was te vroeg vir aandete maar vroeg genoeg vir ’n parkeerplek reg voor die teater.  Ons is oor die pad strand toe, maar nie vir lank nie.  Die sluipslapers het groepies gevorm tussen die ronde rotse en oral was daar kartonne en selfs komberse.  Die een ou het half bewusteloos op die sypaadjie gelê en slaap.  Ons was besig om op hulle terrein in te beweeg.  Dit het Danie nie soseer gepla nie, maar ek het onveilig begin voel.  Ons is terug kar toe waar ons die nag ingewag het en nader beweeg het teater toe.

Daar was ’n handjievol mense in die ingangsportaal en nog minder in die restaurant.  Ons het besluit om te gaan eet.  Die spyskaart het vir á la carte en vir enkele disse voorsiening gemaak.  Ons het besluit op die á la carte.  Die tamatiesop en eiervruggereg was heerlik.  Dit was ons eerste duur ete die naweek.  Ons het so intens aan die gesels geraak dat ons amper die aand bederf het, maar het gelukkig betyds herstel om ’n heerlike kuieraand in ’n propvol teater te geniet.

In hierdie einste teater het ek al die Follies, Laurika Rauch, Die 60’s Show (my eertse met Danie) en nou Defending the Caveman gesien.  Die vertoning het so rof weggespring dat ek ’n dreigende rugspasma ontwikkel het.  Die ou, Allan, was uitstekend.  Hy was absoluut in voeling met sy gehoor en het gevra dat die teater se ligte aan bly.  So kon hy sy gehoor goed lees.  Met die uitsondering van die een paartjie wat voor ons gesit het (die vrou het my vreeslik aan Marinda herinner), het niemand so aanstoot geneem dat hulle geloop het nie.  Ek vermoed dit was hulle eerste aand uit en té op die man af.  Allan het agtergekom hoe ver hy die gehoor kan druk.  Daar was heelwat middeljarige pare in die gehoor, minder jonges en nog minder queers.

Hierdie stuk was ’n manne ding en as jy nie met een getroud was nie, was jy blootgestel.  Die mans veral het dit geweldig geniet.  Ek het tussen twee gesit en albei van hulle het by tye onbeheersd aan die giggel geraak.  Natuurlik was die stuk subtiel ten koste van die vrou, maar die algehele boodskap vir die manne was: “Ons is oraait!”  Ek is toe ook aan die sy van ’n baie oraait man daar weg.

Terug in die kar was dit onnodig om die GPS aan te sit want ons kon die CFM kar volg (vroulike intuïsie) al die pad tot in die Strand.  Daar het ek my liefdesverhaal byna klaar gelees en kon ons die slaap van dooies slaap na ’n lang en opwindende dag.

Saterdagoggend was ons weer douvoordag op want ons het nog nie die sportbaadjie gekry nie.  Ons het besluit dat die Duitse winkel Woerman en Brock by Somerset Mall die antwoord is.  Duitse mans is mos groot.  Maar eers sou ons ontbyt eet by die binnehuisversieringswinkeltjie op die Broadway pad.

Ons is daarvandaan Mall toe.  Gelukkig is Duitse mans nie so groot nie.  Daar was nie ‘n 50 nie.  Ook maar goed so, dit sou ons R4700 uit die sak gejaag het!  Die verkoopsdame het ons met opregte teleurstelling verwys na die manswinkel oorkant Queenspark in die Mall.  Daar was nommer 50’s om van te kies en te keur en dit boonop op uitverkoping!!  Danie is met ’n sportbaadjie en ’n nuwe wit hemp en bruin das daar weg.  Die sportbaadjie is baie imposant.  Dun vertikale sjokoladebruin – en swart strepies wat die indruk van corduroy skep maar eerder suede is.  Eintlik sou dit goed gewerk het by “Defending the Caveman.”

Ons het ons pakkies gaan bêre en is gepantser teen die weer Nuweland toe.  Maar eers is ons Stellenbosch toe om die tuinornament, wat ek vroeër die week daar gesien het,by die Franse koffiewinkel te koop.  Ons was net betyds.  Dit was al half een.  In Stellenbosch was daar ’n feestelike atmosfeer en, soos gewoonlik, bitter min parkeerplek.  Die pad na ons winkeltjie was afgesper vir ’n straatmark.  Ons het sommer voor iemand se garage gaan parkeer.  Dit was net ’n kwessie van in en uit.  Die swart gietyster met die koperkraantjie daarop was in voorraad.  Dit was net die regte grootte vir die nissie by ons voordeur.  Dis hoog tyd dat ons daardie teëls met die waaierstert duifies afkap.

Ons is tevrede deur Liesbeeck Rivier toe.  Daar het ons die ergste verkeer vrygespring en parkeerplek gekry by die Groote Schuur Skool.  Lekker naby die stadion.  Dit het onophoudelik begin reën en elke tweede smous wou ’n sambreel aan ons verkoop, maar ’n mens moet iewers die streep trek.  R40 vir ’n sambreeltjie wat die wind sal omdop is te veel gevra.  Ons het mos ons reënbaadjies aangehad.

Gelukkig was ons op so ‘n “high” na al die suksesse dat die weer en die geplas op die rugbyveld ons nie koud gesit het nie.  Ons het nie baie lank op A197 en A198 gesit nie, alhoewel dit ’n uitstekende posisie was.  Reg agter die media. (Dis seker hoekom ons nie op die TV was nie.)   Die vlae reën was onvoorspelbaar.  Ons het heelwat sitplekke op beweeg en letterlik met die rug teen die muur gaan sit.  Daar het ons die lopende kommentaar van twee bruin tienerseuns geniet.  “Hadlóóp!  Kom Boys!”  Gelukkig was hulle WP. “WP djou lekke ding!”  Hulle het met meer as 30 teenoor die Griekwas se 3 gewen.  Die veld was ’n modderplas.  Ons is effe bedremmeld na die reën kar toe en ook effe bekaf want ons het eintlik gekom om vir die Griekwas te skree.  Ons het gevolglik ’n baie lae profiel gehou.  Eintlik is ek ’n Blou Bul en Danie ’n Cheetah.

Oppad terug Strand toe het ons die Blou Bulle en Cheetahs se wedstryd gevolg en besef  ons het genoeg tyd om die studente se Cabaret vertoning in die H.B.Thom Teater op Stellenbosch te gaan kyk.  Gelukkig het ek die nommer op my selfoon gehad en het sommer oor die selfoon twee  kaartjies bespreek.  Ons het ons aan die kant gaan maak by die woonstel, ’n kosbare koppie koffie weggesluk en ek is met ’n lang swart rok en Danie in sy nuwe sportbaadjie aan my sy daar weg.

Op Stellenbosch het ons ’n bietjie druk met die parkeerplek ervaar, maar gelukkig reg voor die teater voor ’n toe hek parkering gekry.  Teen die tyd het dit hard gereën.  Binne het die kaartjies in ’n koevert gereed gelê om af te haal.  Die teater was vol met opvallend baie Engelse studente in die gehoor.  Ons kon nie glo watter lekker sitplekke ons losgeslaan het nie.  Seker omdat ons kaartjies duurder was as die studente s’n.  Dit was die laaste aand van die opvoering en die studente was puik.  Heeltemal anders as Defending the Caveman!  Ons het eintlik geskrik vir die “nudity” maar dit was op geen stadium vulgêr nie.  Inteendeel, alhoewel die kontinuïteitsaanbieder soos ’n transvestiet gelyk het, was sy vertoning wêreldklas.  En dit ’n doodgewone boerklong as jy na sy CV in die foyer kyk.  Hy het beslis die gawe om voltyds jou aandag te hou en om applous vir die res van die spelers te genereer.  Dit was baie “entertaining.”  Beter as die CD.

Na die vertoning het ek die “all time sense of humour failure” beleef toe Danie links in plaas van regs gedraai het, die kar laat stol het en almal aan die raai gehou het omdat hy nie die flikkerligte gebruik nie.  En dit met my kar!  Gelukkig het ons dit oorleef en ongedeerd na ’n intense halfuur van stilstuipe by die woonstel aangekom.  Daar het ons die laaste van die liter melk gebruik vir ’n koppie koffie en beskuit en ’n dooie hou geslaap.

Sondagoggend wou ons nog kerk toe gaan, maar ons het verslaap en het sommer oor die radio kerk geluister en eers half twaalf agter gekom die familie soek ons op die selfone.  Ons fone was nog op “silent” vir die vertoning die vorige aand. 

  Ons het ‘n lekker restaurant opgespoor…reg op die see in die Pavillion Hotel.  Alles het goed uitgewerk.

Die restaurant was ’n populêre keuse en stampvol.  Ek het weer die á  la carte roete gevolg en Danie het ‘n “Pork Schnitzel” verorber.  Na ete is ons terug woonstel toe vir ’n kort en onrustige middagslapie.   Ons het te veel geëet.  Na vele gerondrol het ons toe besluit om op te pak en huistoe te ry.

Ons was nog besig om die kar op Bredasdorp uit te pak toe Mamma en Pa daar stop.  Hulle het die honde die langnaweek versorg.  Die twee karnallies het hulle aan die gang gehou want onder andere het Tjokker, die swart Spaniel, in die motorhek vasgesit! (En dit was ook nie die eerste keer nie.)

Pa was op die punt om die brandweer te vra om te help, toe die buurman die hek lig en die hond terug klim.  Ons het Mamma-hulle opgewonde vertel van alles wat ons gedoen het en het ons inkopies ten toon gestel terwyl die manne sny vars brood van Napier se Bo-dorp Huisie sit en eet.  Die aand het ons’n interessante episode van Midsomer Murders gekyk.  Terug in die bekende ou roetine.

5 thoughts on “2009:Langnaweek in die Strand

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s